Los mój jest ten sam,
co i los kundla przydrożnego
los jest jeden:
jaka śmierć moja, taka śmierć jego
i oddech życia ten sam

w niczym więc człowiek nie góruje nad kundlem,
wszystko idzie na jedno miejsce:
moje trzewia z prochu
i jego trzewia w proch
któż pozwoli poznać, czy moja siła życiowa idzie w górę, a jego ku dołowi
nie ma nic lepszego
nad to, że się człowiek cieszy ze swych dzieł,
gdyż to mu pozostaje

bo któż mu pozwoli widzieć,
co stanie się potem?